جهت نمايش صحيح اشعار، فونت لور بايستي نصب گردد.

دخترئ دَسِت زئئ وه زئرِ گونض
کلئکت نسوزونئ دَسِت لا تونض

اي دختري که دست به زير گونه زده اي، انگشتهايت را نسوزاني، دستت کنار آتش دان است.

دخترئ دما سرئ نضا تئامئ
ورگردم ماچت بَکِم کس کسامئ

اي دختر که پشت سر هستي، در برابر چشمهايمي! بر ميگردم مي بوسمت همه کس و کار من

پُرسِمو نئشتض مِنم، مض گن اشنفت‌م
توّ کردئ وَرت سئا مؤئ کضِ رفت‌م؟!

من به عزا نشسته‌ام، من بد و بيراه شنيده‌ام، آنگاه تو سياه پوشيده‌اي و از رفتن سخن ميگويي؟!

زلفکض‌ت زئض وه در بئرم وچونئ
تا ائسض داشت‌م وچو ائسض تيچونئ

مويت بيرون ريخته تا نفسي تازه کنم، تا کنون نفسِ تازه داشتم، اکنون بر هم زدي

زلفکض‌ت زئض وه در نفَس کشس‌م
هناسض‌م تش مئ‌زنض هر جا برس‌م

مويت بيرون ريخته، توانستم نفسي بکشم، اکنون دمِ من هر کجا که برسم را آتش ميزند

هناسض تش دارمض زئمض وه گلال
آؤکض بي وه شراؤ شراؤئ حلال

دَم آتشين خود را به رودخانه زدم، آب آن شراب شد، شرابي حلال!

تش مئ‌حام تا بَرئزم ده تنگلض آؤ
بسازم هئچي ساقي‌م يئ جومئ شراؤ

آتش ميخواهم تا در ةرف آب بريزم و جامي شراب همچون شرابهاي ساقيم بسازم

تش مئ‌حام تا بَزَنم وا پر جومض
بَسوزه آزاد بوض آخر يضَ جونض

آتش ميخواهم تا به لباس خود زنم، بسوزد، آزاد شود مگر اين جان.

کرديتض خين‌م شيشض، جون‌م پَرو بي
يضَ يا جا جونِ مِض يا جا مردمو بي

خونم را به شيشه کرده‌ايد، جانم پران شد، اينجا يا جاي جان من است يا اين مردمان

دونسم کافر مِنم مردِم مسلمو
نئ‌بيمض ده کفر خوم ولي پشيمو

دانستم که من کافر هستم و مردم مسلمانند، ولي از کفر خود پشيمان نشده‌ام

مردِمض ده مَردِمو بس گوش گَن اشنفت
سر بئل‌م وه کّضِسو حونض‌م ده اشکفت

از دست مردُم مُرده‌ام، بس که گوشم بدي شنيد، سر به کوهستان ميگذارم و غار را خانه خود ميکنم.

دؤريشي چضني خوه وا سر کيچض
دئ کسئ نمؤه وت ورئ ده ائچض

درويشي بر سر کوچه (معشوق) چقدر خوب است! کسي به غيرت متعرصًت نميشود که از اينجا بلند شو!