آگر آو ساقی، آگر آو ساقی
جامی دی دسم آگرآو ساقی

بپشکان قطره ی سوژ سه عالم
سرد بو جهَنِم بگیلو طالم

بریژی وه گیان بکیش انگلوس
بریژی دوزخ بکیش وه فردوس

بریژی وه دل بنیشیم وه کِل
بریژی دریا بنیشِم وه گِل

ساقی بدر پیم ژه می مغانه
کارم وه شم کی وینه ی پروانه

ساقی باور می بنم تاج کی
گلیم وه کول کم مقامات کم طی

شای گدام کر ژه یه آگرآو
باده دانا کر بیدار کر ژه خاو

آسای خاقانی تَوَر دوریشل
فرّه ی خسروی دوای دل ریشل

بریژی وه دم مرده ی صد سالان
زنه کی مرده وینه ی خردسالان

بریژی وه شم آگر  سوژانی
بریژی وه جم یاران شیوانی

بریژی وه لار بسوژی گیانم
بریژی وه دست دستار درانم

بدر پیم باده گر کر یه باده
زیر و ریو کرو دونیا وه داده

پران لری بی بال و پر ناشتا
باده ای حوردا بالش افراشتا

--------------------

آب آتشین، ساقی آب آتشین به دستم ده

قطره ای از آن را بپاش، که سوز سه عالَم باشد، جهنم را سر کند، طالع ام را بگرداند

بریز بر جان، تا معلق شود، بریز بر دوزخ تا فردوس شود.

بریز بر دل، بنشینی به کنارم، بریز بر درتا تا بنشینم به گل

ساقی به من ده، از می مغانه، کارم را به شمع بسپار همچون پروانه

ساقی می بیاور، تاج کیانی را بگذارم، گلیم به دوش شوم و مقامات را طی کنم

از این آب آتشین شاهِ گدایم کن، از باده ی دانا کن، بیدار کن از خواب

عصای خاقانی، تبر درویشان، فرّه ی خسروی، دوای دل ریشان

به دهان، جسد صد سال مرده بریز، وی را همچون خردسالان زنده کن

بر شمع بریز، آتش شمع را بسوزان، بر جمع یاری بریز، جمع را آشفته ساز

بر تنم ریز، جانم را بسوزان، بر دستم ریز تا دستارم را پاره کنم

به من باده ده، این باد را گرد کن (باد ایزد را فرو فرست) تا دنیا را به داد و انصاف، زیر و رو کند

«پرّان»، لری بود، بال و پر نداشت، به خوردنی از این باده، بال و پرش افراشته شد.