بر سر قلّه کوه     در پس تیغ سپید

ابرها آرامند         آسمان آبی تر

مه نه وخورشید چو نوازشگر ِ اغواگر ِ گرم آلودی

همچنان می تابد

آرزوها در من اینچنین شهریست

که هوایش صاف است

آسمانش خندان        و ابرها در آن

کودکانند که پی گردش و تفریح اند

به گمانم این شهر هیچگه ساکت نیست

همه در گفت و شنود عشق یکدگرند

نه غمی در آنجاست ، نه به ارزن ستمی

همه خوشبختند

لبچه های بچه های آنجا

به گل ِ بوسه عشقی به نهایت زیباست

گونه ها سرخ است

از تَفِ مهر و صفایی که هوایش دارد

سور و ساتی برپاست

همه مست اند آنجا

نه زمستان سرمایی ، نه به گرماش آزاری

رویاها در من اینچنین شهریست

بی نهایت دور است 

شوق رفتن دارم

پر ِ پرواز من امّا        همچنان زندانیست

در خیالم بارها چه سفرها کردم

من به آن شهر قشنگ

چه تماشایی بود       چه خیالاتی کردم

بعد که بر میگشتم

کمی فکر می کردم ...

شاید این شهر نهاوند است

که به جا مانده ز تاریخ

و کمی تازه شده      در دل اعصار و قرون

خوش به حالم به چنین رویایی

چه خیالاتی ، چه نهاوندی!

شِنو اکنون سخن من!

شهر من! محبوبِ دوران و هزاره

فرزند تو ، بیدار بر بالینت نشسته

گوش کن!

شقایق را به ایوان بردم آن شب

نگاهت کرد و داغش تازه شد ،

 نالید:«نهاوند است خدایا این خرابه؟!»

ببارید اشک و از دق سکته  کرد!

گوش کن!

شهر من! تاریخ تیپا خورده از دوران شوکت

به قلعه یادگار و نیز، معبد*

نهاوندم!

سر اندر تا به پا ، بی حد نجابت

کنون بیدار شو !        بنگر چه حالی!؟

شهر من ! بی کس شدی بابا نداری!

دایه ای داری که صد سال است مرده!

یتیمی تو که روی گنج خفته!

نگاهت می کنم افسوس افسوس!

نزار و بی رمق ، خسته ، پریده رنگ  ، سرد ، خاموش

مانده حسرت بر دلم ،

که بگیرد دستم ، پنجه ی قدرت یاری

همصدایی ، همرهی تا نهاوندم  سازم

 عاقبت دادزدم!

از چه رو خاموشید؟ ، بی تکاپو ماندید؟

چرا نیست مرا راهی          و             کس نیست مرا یاری؟؟!

                                     با توام آی...نهاوندی!

http://nahavand-news.blogfa.com/post-30.aspx