قبل از هر چيز از حضور هنر مقدس فرش‌بافي و هنرمندان اين پيشه آسماني بابت نگاه تجارت مآبانه عذرخواهي مي‌كنم. گفته‌اند «بالاترين حق‌ها، حق حقيقت است» و بگويم كه از اين همه مقصود بقاي اين هنر است و بدون اين سخنان هم قالي‌بافان با اين مبالغي خردي كه به دستشان مي‌رسد، دير يا زود از اين كار دست خواهند كشيد.
اما بعد، شايد يكي از پاسخ‌هايي كه در برابر پرسش از مبارزه با قوم‌گرايي مطرح مي‌تواند شد، در اين نوشتار مختصر يافت شود. در استان همدان سواي شهر همدان، عمده توليدات فرش متعلق است به شهرهاي تويسركان، ملاير، نهاوند و اسدآباد. شهرهاي ملاير، تويسركان و نهاوند اولاً همه اكثريت لر نشين را دارند و ثانياً بافته‌هاي آنان از نوع بافته‌هاي لري محسوب مي‌شود (بنگريد). اما شهر اسدآباد كه اكثريت كرد را دارد خانه‌ی جمعيت قابل توجهي از لرهاي لك است. در كل استان، نهاوند با توليد سالانه هفت هزار متر مربع رتبه نخست توليدات فرش را دارد (بنگريد). اين بعد كميت بود اما در بعد كيفيت كه قيمت‌ها بازگردان كمي آنند، همين بس كه قيمت پايه فرش ملاير (بافته‌هاي تويسركان و نهاوند و ملاير همه از يك گروهند) هر متر مربع 130 دلار است (هم وزن فرش كرمان) و فرش شهر همدان (تجاري) 50 دلار و (شهربافت) 100 دلار قيمت دارد. (بنگريد). پس پيداست كه فرشي كه به نام همدان صادر مي‌شود عملاً فرش لري است.

عايدات موجود از صادرات فرش بي شك بايستي متعلق به سنتي باشد كه اين هنر را در طول تاريخ با همه فراز و نشيب‌هايش حفظ كرده‌اند، اما بر سر شهرهاي لرنشين استان همدان منت گذاشته، كلاسهاي «آموزش» فرش بافي به راه مي‌اندازند (و البته چه سودهاي كوتاه و بلند مدتي از آن مي‌برند، بنگريد) درحاليكه در شهر همدان دوره‌هاي آموزشي «صادرات» فرش برگزار مي‌شود، و با گفتن اينكه اين دوره‌ها در استان همدان برگزار مي‌شود، جلوي بروز هر پرسشي را مي‌گيرند (بنگريد).

صحبت فقط بر سر فرش نيست، توليدات «انگور» همدان اول و آخر از ملاير است، توليدات «گردو»ي همدان اول و آخر از تويسركان است، توليدات «شيلات» همدان اول و آخر از نهاوند است. اين همه  به غير از صنايع «فولاد» ملاير و «مبلمان» تويسركان و ملاير و محصولات عادي سراسر كشور در اين شهرها يعني «لبنيات» و «مرغ» و محصولات كشاورزي است.